• ΑΤΑΠΑΖΑΡ
  • |
  • ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
  • ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
  • ΠΟΝΤΟΣ
  • ΣΥΝΤΑΓΕΣ
  • ΛΕΞΙΚΟ
logo.png

Ο δικός μας τόπος!

«Στο δρόμο του χαμού» από τον Ευθύμιο Φαλτάκα

Τρίτη, 13 Απριλίου 2021

Γενοκτονία

https://i.imgur.com/MyqsmJ1.jpg

Του Ευθυμίου Φαλτάκα


Ήλθε μεγάλη συμφορά,

αμέτρητες ψυχές με δακρυσμένα μάτια,

φορτώθηκαν τα φέρετρα στους ώμους,

πήραν το δρόμο του χαμού.

Λευκές πορείες χωρίς προορισμό,

γέροι και γυναικόπαιδα αράδα,

δίχως νερό και φαγητό,

με κόπο κρύβει τα κόκκαλα το δέρμα.

Μικρά παιδιά σκαρφαλωμένα

στις ράχες και στις αγκαλιές ανήμπορων μανάδων,

μέχρι να σωριαστούν κι αυτές στη γη.

Τα μεγαλύτερα κρατώντας το φουστάνι

ακολουθούν βουβά, θαρρείς υπνωτισμένα.

Οι πονεμένες τους καρδιές κούρνιασαν στ’ άγια χώματα,

ν’ ανάβουν τα καντήλια στους έρημους τους τάφους.

Θα ξαναδούν ποτέ την όμορφη Σαμψούντα;

Θα ξανασμίξουν άραγε με τους αγαπημένους;

Θα τελειώσει αυτή η φρικιαστική πορεία;

Απόκαμε η χαροκαμένη κόρη

κι είπε να πάρει μιαν ανάσα,

να δώσει το λατρεμένο της μικρό

στην μάνα της που ακολουθούσε αγκομαχώντας,

φορτωμένη εικονίσματα και αναμνήσεις.

Κι ως άπλωσε τα χέρια η γριά Γιασεμή

να πιάσει τον Κυριάκο,

έγειρε κι έσβησε ήσυχα, βασίλεψε για πάντα.

Το καραβάνι του θανάτου στιγμή δεν σταματά,

σπέρνει στο διάβα του αμέτρητους νεκρούς,

γαυγίζουν και δαγκώνουν άγρια τα σκυλιά που το φυλάνε .

Έκλαψε η κόρη, της έκλεισε τα μάτια με αγάπη,

την φίλησε γλυκά, φορτώθηκε με ευλάβεια τις εικόνες,

βόλεψε καλύτερα στην πλάτη το μικρό,

έσφιξε πεισματικά τα δόντια

και συνέχισε στη στράτα της σταύρωσης.

Η δική της ώρα δεν έχει έλθει ακόμα.

Δεν ρωτούσε τον εαυτό της αν άντεχε,

τι είχε το χρέος να ζήσει για το μικρό της βλαστάρι.